201610.07
Off
0

Zawarcie przed notariuszem umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową, a mianowicie intercyzy, może skutecznie ochronić majątek małżonków w razie pojawienia się nieprzewidzianych problemów finansowych jednego z nich. W wielu, choć nie wszystkich przypadkach, jest to także niezwykle skuteczne rozwiązanie, mające na celu zabezpieczenie się przed działaniami komornika skarbowego.

Intercyza, co do zasady, oznacza zniesienie łączącej małżonków wspólności majątkowej. Umowę tę można ponadto zawrzeć zarówno przed zawarciem związku małżeńskiego, jak i w czasie jego trwania. Mimo że intercyza może chronić odrębne majątki każdego z małżonków, wywołuje ona skutki prawne dopiero w dniu jej zawarcia. W związku z tym nie zawsze może ona uchronić małżonków przed majątkową odpowiedzialnością wobec fiskusa. Należy pamiętać, że jest ona skuteczna wobec wierzycieli każdego z małżonków wyłącznie wtedy, gdy spełnione zostaną konkretne przesłanki.

W tym przypadku wymienia się przede wszystkim sytuację, gdy zobowiązanie zostało zaciągnięte po dacie zniesienia ustroju wspólności majątkowej, a wierzyciel został poinformowany przez małżonka o zawarciu umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową. W momencie, gdy warunek ten nie zostanie spełniony, umowa intercyzy może okazać się bezskuteczna wobec wierzyciela, który w przypadku uzyskania klauzuli wykonalności na jednego z małżonków będzie mógł dochodzić swoich należności zarówno z majątku osobistego dłużnika, jak i z majątku, który dotychczas był objęty wspólnością majątkową.

Stosunkowo często zdarzają się również sytuacje, w których małżonkowie nie posiadający intercyzy chcą uchronić swój majątek przed wierzycielami, przenosząc w drodze darowizny przysługujące im prawa do własności na osoby trzecie. Ze względu na charakter tego działania są to najczęściej inni członkowie rodziny. Rozwiązanie to może przynieść zamierzony efekt, jednak jest ono ryzykowne, ponieważ wierzyciel, który dowie się o zawarciu tego typu umowy może złożyć do sądu tzw. skargę pauliańską z żądaniem uznania danej czynności prawnej za bezskuteczną.